Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

χέρια μπλεγμενα (defacto Κ.Β)




Στη ζωή μας υπάρχουν πολλών λογιών άνθρωποι.

Είναι οι βασικοί, αυτοί που είναι πανταχού παρόντες και χώρια τους δε φαντάζεσαι την ύπαρξή σου, είναι οι μηδαμινής σημασίας, αυτοί που τους διατηρείς εκεί και ποσώς σ’ ενδιαφέρει η διακοσμητική παρουσία τους και είναι και οι ξεχωριστοί.
Αυτή η τελευταία κατηγορία είναι και η πιο περίπλοκη.
Γιατί γι'αυτήν σπάνια μιλάς,ακόμη πιο σπάνια παραδέχεσαι την  ύπαρξή της.

Μόνο κάτι μεθυσμένα και ζαλισμένα βράδια, ξεμπερδεύεται η γλώσσα και η σκέψη μαγικά, και εκφράζεσαι με συναισθήματα.
Εκείνες τις νυχτιές ξεδιπλώνει, το άτσαλο κουβάρι της η καρδιά σου κι αποκαλύπτει το διαφορετικό.
Δεν προσχεδιάζεις τι θα ξεστομίσεις, αδυνατείς να κρατήσεις λογαριασμό.
Τ'απωθημένα, κόβουν βόλτες ένα ένα.
Θυμάσαι κάτι ανοιξιάτικα απογεύματα με μυρωδιές από φρεσκοανθισμένα κι ολοζώντανα στολίδια της φύσης και μαζί τους, άνθιζες και εσύ.
Έλαμπες χαμογελαστή μέσα στο ροζουλί σου φόρεμα και το μόνο που θυμάσαι, είναι να κρατιέσαι από ένα δυνατό χέρι.

Ένα χέρι που μ’ έναν εξαιρετικά ανεξήγητο τρόπο, ήταν πάντα παρόν σε όλες τις πολύτιμες στιγμές σου.
Πόση αξία έχουν τα χέρια ενός ανθρώπου;
Στην αρχή, σφίγγεις μια παλάμη, ξεκινάς μια γνωριμία.
Στη συνέχεια, προσπαθείς να εφεύρεις καινοτόμα τεχνάσματα για ν'ακουμπάς αυτό το χέρι όλο και πιο συχνά.
 Σου προκαλεί μια ανεξήγητη έλξη.
Αυτό το άγγιγμα, χωρίς λογική εξήγηση, μεταβάλλεται πηγαία σε αγκαλιά κι αυτή η αγκαλιά έχει αποκτήσει μια αίγλη, όμοια μ’ εκείνη που ένιωσες όταν έσφιξες για πρώτη φορά το πρώτο παιχνίδι που σου πήραν.

Τώρα πια, το χέρι δεν είναι ένα μα δυο, τα οποία πλέκονται γύρω σου με πρωτόγνωρο πάθος κι ορμή κι εσύ κουρνιάζεις μέσα τους γιατί αισθάνεσαι μια ασφάλεια και ζεστασιά όμοια με μητρικής αγκαλιάς.
Τα χέρια αυτά, ήταν παρόντα την πρώτη φορά που γκρεμοτσακίστηκες βίαια στο έδαφος κι έπεισες τον εαυτό σου πως αδυνατείς να σηκωθείς.
Σαν «από μηχανής θεός», με τα χέρια του, σε βοήθησε ν'ανυψωθείς ξανά.
Kαι θυμάσαι και τις φορές,που τα χέρια σας μπλεγμένα, έκαναν ζογκλερικά στον αέρα.

Ξαφνικά όμως, το τοπίο θόλωσε και πλέον οι δυο αυτοί μικροί θεοί σου απουσιάζουν.
Έφυγαν κλείνοντας μ’ ορμή πίσω τους την πόρτα αντηχώντας ένας βαρύγδουπος ήχος, και ακούστηκε η απώλεια.
Τη στιγμή εκείνη λοιπόν καλείσαι ν’ ανασυνταχθείς, να θέσεις μια νέα τάξη των πραγμάτων.
Η άνοιξη έχει έρθει και σε καλεί να χαρείς τα χρώματά της, φορώντας και πάλι το ροζουλί σου φόρεμα.
Κι ας μην κρατάς πια το ζευγάρι με τα μαγικά χέρια κι ας έχεις ξεχάσει πως έμοιαζε το πλατύ σου χαμόγελο.

Θέλοντας και μη λοιπόν, αφήνεις πίσω τον «από μηχανής θεό σου», μηδενίζεις το κοντέρ και ξεκινάς απ'την αρχή.  
Και κάπου εκεί, καταλαβαίνεις γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί.
Είναι εκείνοι, που αναγκαστήκαμε να ξεχάσουμε.
Που έπρεπε ν'απεξαρτηθούμε με το στανιό, λες κι ήταν λέπρα.
Έτσι κι εμείς, σαν από αντίδραση και πείσμα τους κάναμε κατηγορία ολάκερη και τους κουβαλάμε μέσα μας, κάπου βαθιά ριζωμένους.
Τόσο βαθιά, που κι εμείς οι ίδιοι, συχνά ξεχνάμε πως υπάρχουν και μας τσιγκλάνε κάθε που 'χει υγρασία, σαν τραύμα παλιό.

Μόνο που τα τραύματα, είναι και εκείνα πεισματάρικα.
Και που και που μας εκδικούνται, όταν κοιτάνε κάτι άγνωστα ζευγάρια χέρια, να μπλέκονται μεταξύ τους, σφιχτά.
Και θυμόμαστε ξανά τα δικά μας.
Εκείνα, που τότε, με κόπο μπλέξαμε και τώρα έχουμε σχεδόν ξεχάσει πως έμοιαζε η αφή και η ζεστασιά τους, λες και τα τιμωρούμε για τη συμφορά που μας προκάλεσαν.
Ίσως είναι που μαζί με τα χέρια μπλέχτηκαν κι οι καρδιές μας.
Ίσως πάλι που επιμέναμε με πάθος, πως αυτά τα χέρια δε θα ξέμπλεκαν ποτέ και τώρα μας ντροπιάζει η αποτυχία μας
.Ίσως πάλι να μην είναι τίποτα απ’ αυτά.
Κι ίσως κάποια στιγμή, να ξαναβρεθούν μπλεγμένα.

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

And I died

Ξερεις καλά πως οι επιλογές μας, μας ακολουθουν παντού, οι επιλογές που κάνουν οι αλλοι για εμάς ΟΜΩΣ ας πάνε στο διάολο.
Βαρέθηκα να νιώθω εγώ Έτσι. ..
Εγώ. ..
Εγω που δεν έκανα τίποτα κακό, που ήμουν ΚΥΡΙΑ..
And I died...like a million times I died...

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

δραπετευω





Πρώτη εγώ θα σου πω πως, όπου γης και πατρίς, πως πας εκεί όπου πάει ο άντρας σου και οικογένεια είναι αυτοί που είναι στο σπίτι όταν το βράδυ κλειδώσει η πόρτα.

Εδώ μεγάλωσα, εκεί όμως αγάπησα, έτσι τώρα και μετά απ όλα αυτά, δεν έμεινε ν αγαπώ κάτι...περισσότερο πως με ζορίζουν όλα θα λεγα πια.Είναι χαζό.Δεν μπορώ οσα αγαπούσα, δεν αντέχω όσους λαχταρουσα, νιώθω ξένα τα γνωστά και τούμπαλιν. ..βασικά νιώθω πιο οικεία ανάμεσα σε ξένους...δρόμους και ανθρώπους.

Δεν υπάρχει όμως πιο όμορφη αίσθηση απο αυτήν της βόλτας στους άδειους δρόμους της πόλης μου με λιακάδα. Όπως σήμερα, έφυγα πιο Νωρίς, λέγοντας απλα ένα γειά και ξαμολυθηκα.Η διαδρομή ειναι σχεδόν πάντα η ίδια, σήμερα όμως έκανα στροφή και πήγα στα κόκκινα βράχια, εκεί πηγα εκείνη την Παρασκευή με την Ειρήνη, όταν το έπαιζα ήρεμη ενώ ήθελα να φωναξω στη θάλασσα.

Λιακάδα, ησυχία και καθαρός αέρας και απέναντι το βουνό χιονισμένο. Η αντίθεση. Σαν καθε τι καλό που κρύβει το κακό του.Σαν τη πραγματικοτητα.Πήρα μια ανάσα και γύρισα. Κουράστηκα αρκετά σήμερα και έπρεπε να ξαπλώσω. Να δραπέτευσω απο τις παρέες.



Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Όχι δε το πιστεύεις. ..



Ξέρω καθαρά πόσες μέρες πέρασαν...οχι δε τις μετράω, είναι όμως που δε μπορούν να σβηστούν απο μέσα μου, ριζωσαν εκεί και πεισμωσαν και βάλθηκαν να μου τα κάνουν όλα ζόρικα.

Και δεν άφησα ΚΑΝΕΝΑ ν ανακατεύτει , παρά πήρα το χρόνο μου, σκέφτηκα, έκρινα, διασταύρωσα, συγκρινα, θύμωσα, έλυσα, απόρησα, απογοητεύτηκα, δικαιώθηκα...αν εξαιρέσεις κάποιες κουβέντες που έκανα με το Δημήτρη που είναι "ξένος" τα κράτησα όλα για μένα.
Ως σήμερα.

-που είσαι?
-γύρισα και τεντωνω το κορμί μου.λεω να 'ρθω κατα τις 19:30
-ναι αμε...
-ν αραξουμε
-έξω θέλω
-ώπα! Εννοείται οτι θες.

Είναι λογικό για κάποιον που με ξέρει πως αν πω οτι θέλω έξω, σημαίνει, βόλτα, μπύρα, κουβέντα. Κάποτε κάναμε βόλτα με τ αμάξι τα τρια μας και τα προβλήματα μας ήταν χαζά, τώρα που ο άλλος ξενιτευτηκε μείναμε τα δυο μας, αλλά δε παραπονιέμαι, ξέρω πως θα του τα προφτασει τα νέα ο κροκοδειλος του άλλου και πως θα τα συζητήσουμε σαν να ειμασταν και οι τρεις.

Λύθηκα.μίλησα. άκουσα.το πιο σημαντικό απ όλα είναι πως άκουσα γιατί είμαι συνήθως ξεροκεφαλη και αν πληγωθω δεν ακούω κανέναν, ούτε εμένα, ούτε τη λογική, ούτε τους φίλους. ..την καρδια έπαψα απο καιρό να την ακούω έτσι κι αλλιώς.

Κάποτε ειχα σύμμαχο τον Τόλη, έλεγε εγω μαζί σου, τώρα δεν αξίζει καν να του πω...τι να του πω...άντρας είναι και τα βλέπει ολα αυτά. ..άνανδρα...και εγω το ίδιο, πως να προσπαθήσει ο άπιστος να πείσει την απιστη? Άστο σου λεω..

-και ξέρεις? Είμαι σίγουρη πως τη νύχτα που τράκαρε...
-και Εγώ, αλλά και να μην,το πιστευεις?

The doubts




Τα πρωινά μου ξυπνήματα είναι εδώ και αρκετό καιρό πολύ δύσκολα. Μυαλό και σώμα δε συνεργάζονται όταν είσαι διαβητικός και έτσι ζορίζομαι αρκετά.
Όπως και να έχει, προτιμώ να ξυπνάω έτσι, παρά με τις σκέψεις που ξύπνησα σήμερα.

Όταν ανακαλύπτεις πως έζησες σε ένα ψέμα, δε μπορείς να ξεχωρίσεις ποιες στιγμές ήταν οι αληθινές και ακόμη και όταν κρατήσεις κάποιες που σου φαίνονται αληθινές(βάση αποδείξεων δηλαδή)ακόμη και τότε...αμφιβάλλεις.

Δε θέλω να μιλήσω για τίποτα απ αυτά γιατί απλά δεν είμαι άνετη ακόμη να το κάνω. Ξέρω όμως πως είχα βάλει την Ζωή μου σε μια τάξη και έγινε αυτό και δε ξέρω πως να το αποβάλω, δε μου κάνει καλό, όλο αυτό δε μου κάνει καθόλου καλό.

Και δε μου κάνει καλό γιατί η αμφιβολία υπάρχει μόνο όταν δε ξέρεις την αλήθεια. Και η αλήθεια όσο και αν πονάει είναι αυτή που θέλω. Το λοιπόν αν κάποιος θέλει να τον συγχωρέσεις ας πούμε, ξεκινά από αυτό.

How about telling the truth once? 

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

πέρασε κι αυτό!




Με τις κρίσεις υπογλυκαιμίας συνηθιζεις με τον καιρό. ..
Νιώθεις κούραση χωρίς λόγο, αλλαγή διάθεσης, δυσκολία κινησης και προσανατολισμου και έρχεται το τρέμουλο...

Ανασαίνεις, μετριέσαι...βλέπεις το 69 γουρλώνεις τα μάτια, ηρεμείς οσο ΜΠΟΡΕΙΣ και πηγαίνεις στη κουζίνα.κόβεις μια φέτα ψωμί βάζεις βιταμ και μέλι προσέχοντας μη κοπεις ή μη λιποθυμισεις κατα τη διάρκεια...
Ωραία το ξεπερασες και αυτό.

Κάθεσαι στο κοντινότερο άνετο σημείο και ειδοποιεις κάποιον αν δεν ειναι κάποιος κοντά σου ήδη. ..
Τρως ήρεμα μέχρι να καθαρίσει λιγο η θολη όραση ή ενα απο τ αλλα συμπτώματα σου και μετριεσαι ανα δεκάλεπτο ή πιο σύντομα αν αυτο χρειάζεται. ..αν ανεβαινουν οι τιμές ηρεμεις περισσότερο, αν όχι καλείς πάλι βοήθεια.
Όπως σήμερα. ..
Φοβήθηκα.
Πέρασε ομως και αυτό.

Θα τον στρωσω τον Ζαχαρούλη μου που θα μου πάει?
Ως τότε απλα θυμώνω γιατί στα δύσκολα μου ψάχνω ακόμη αυτόν. ..
Και στα καλά αυτον σκέφτομαι. ..παρά τον θυμό μου...αλλα και στα δύσκολα. ..ήθελα να είναι εδώ, να μου κράταγε απλα το χέρι.
Ουφ.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Εμένα μου έφτανε.




Μη μου λες πως δεν ήθελες να με πληγώσεις...
Όταν με πληγωνες δε το σκεφτόσουν?
Ειναι πολυ χαζή ατάκα αυτή..
Καλύτερα να μην έκανες πράγματα για τα οποία λυπάσαι τώρα...
Όπως εγώ...πάντα μα πάντα σκεφτόμουν εσένα...και παραδοξος ήμουν ευτυχισμένη που ησουν και εσύ. ..
Γιατί αυτο ήθελα.
Να είσαι ΕΣΥ γαμωτο ευτυχισμένος και μια μέρα απλα δε σου έφτανε...
Μη μου λες λοιπόν πως δεν ήθελες να μκκε πληγώσεις, γιατί αν όντως δεν ήθελες. . Δε θα με πληγωνες.
Τόσο απλά.

Δε θα με πιάσουν πάλι...

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

empty inside

Δε ζητάω τα ρέστα, έμαθα να δίνω και να δίνω και να δίνω ...και έδωσα.
Μα όσο και αν το παίζω δυνατή, λυγιζω και σπάω. ..πονάω και αυτό το λιγοτερο μου δείχνει πως είμαι ζωντανή.
Μα φοβάμαι και είναι ανθρώπινο και ας δείχνει αδυναμία.
Φοβάμαι να κοιμηθώ γιατι θα πεταχτώ παλι απο το ίδιο όνειρο και θα κλάψω με λυγμούς.
Φοβάμαι να σκεφτώ γιατι θα θυμηθώ πράγματα που μας πόνεσαν διχως λόγο.
Φοβάμαι να ονειρευτώ γιατί...
Γιατί τα όνειρα ξεκιναγαν και τελείωναν με αυτα...
Και θέλω να κλεισω τα μάτια και όταν τ ανοίξω να ειναι εδώ. ..
Να παίζουμε και να τρέχουμε και να με κοιτάνε με αυτα τα ματια γεμάτα Αγάπη...
Σε ολα μου τα δυσκολα ήταν εκεί, δίπλα μου πάντα και εγώ. ..και εγώ τα προδωσα...
Δε τα κατάφερα να τα κρατήσω...
Και όλα οσα περάσαμε με πονάνε...
Δε θέλω να ειναι αλήθεια αυτό. ..
Να μην εχουμε ζήσει την αγωνία. ..
Να μην εχουμε ζήσει τον πόνο του αποχωρισμού. ..
Να μην ακουω τις φωνές τους ενω ξεμακραινω...
Να μην έχει χαλάσει η ζωη μας για ενα τίποτα δικο του...
Θελω ν ανασάνω και δε μπορώ. ..
Ξέρω πως ηταν οτι σωστότερο έκανα μα δε μπορώ μακριά τους...
Δε μπορώ.
Θέλω να ξυπνήσω και να ειναι εδώ. ..
Σε ποιον να πω αυτά που θα λεγα σε σένα?
...ούτε στον ίδιο τον εαυτό μου δε μπορώ.
Αν ήξερα απο την αρχή δε θα τα ειχα χάσει.
Μονο να ήξερα.
Βαστα καρδια μου και ας είσαι κενή. ..τους το οφείλεις.


Αυτά που σου λείπουν.

Τα μικρά πράγματα, τα καθημερινα που ξέρεις μόνο εσύ για τον άνθρωπο σου, αυτα σου λείπουν. Γι αυτό είναι ο άντρας σου, η γυναίκα...σου, για τα μικρά αυτά πράγματα που όσοι δεν εχουν μπει σε αυτή τη θέση, ν αγαπήσουν εναν άνθρωπο, πραγματικά, γι αυτό που είναι, τα λένε ατέλειες. Μα είναι αυτά όντως τα πράγματα που κάνουν τον άλλο απλά. ..ξεχωριστό. ..μοναδικό ίσως.

Αξίζει η προσπάθεια

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

ΠΕΡΗΦΑΝΗ



Περήφανη! Νιώθω περήφανη και προσπαθώ να πιάσω την αναπνοή μου! Είναι τόσο ωραίο το συναίσθημα να ΝΙΩΘΕΙΣ την καρδιά σου να χτυπά στο στήθος σου! Ζωντάνια! Κούραση, χαμόγελο, ζωντάνια!!!

Οι οδηγίες ηταν σαφείς: "Μόνο μισή ώρα, μόνο μετά απο μέτρηση μεταξύ 150-200, μόνο εφόσον "κάνεις βόλτα και όχι άθληση", μονο αν εχεις μαζι κατι γλυκο, ζαχαρομετρο, σκαρφιστηρες.βελόνες, ινσουλινες, τηλεφωνο ΕΚΑΒ, μόνο αν δε βρέχει, αν φυσάει Δυτικά, αν ο μπακλαβάς ειναι ορθη γωνία τρίγωνος, μόνο, μόνο, μόνο. .."
- Yes sir doctor-father-husband-lover-God!!!
Το διακομωδω αλλά πήρα ΑΝΑΣΑ και ξεκίνησα.

Επλυνα το λευκό ποδήλατο που σαπιζε καινούργιο στο υπόγειο, το γυαλισα, αυριο θα του βάλω μωβ κορδέλα και μωβ καλαθακι αν βρω και πισω θα φτιαξω μια τριγωνη σημαιουλα που θα λέει :"ΜΠΟΡΩ να ΖΩ με το ΔΙΑΒΗΤΗ" ή "ΒΟΛΤΑΡΩ με τον ΔΙΑΒΗΤΗ" χα χα.

 Εφτασα στην Ειρηνη σε εικοσι λεπτά, έκατσα, ηρέμησα, αγχωθηκε, γελάσαμε, μετρήθηκα και ήπιαμε καφέ. Τρείς ώρες αργότερα πηρα το δρομο της επιστροφής. .. με κούρασε η επιστροφή εκεί πριν φτάσω σπίτι...δε θα το βάλω κάτω είπα. ..λίγα μετρα έμειναν και η καρδιά μου κόντευε να βγει με την ανασα μου να ηταν τόσο ωραίο το συναίσθημα ...ΖΩΝΤΑΝΙΑ!

Ξάπλωσα και άλλαξα τα βραδινά ξυπνητηρια να χτυπάνε ανα ώρα για να προλάβω πιθανή υπογλυκαιμια, εβαλα στο κομοδίνο το νερό μου, ενα κομμάτι σοκολάτα και οοοολα τα εργαλεία του διαβήτη χα χα.Θα είναι δύσκολη νύχτα αλλά νιώθω περήφανη που δε τα παράτησα .περήφανη ...


ο δικός μου ήλιος...

Και ο θυμός και ο πόνος πάντα 《λένε》 λόγια άσχημα αν και αληθινά και 《θαβουν》μέσα τους αυτά που πραγματικά θέλεις να πεις, αυτα που πραγματικά έχεις ανάγκη, μα φοβάσαι...
Και εγώ φοβόμουν μόνη...
Φοβάμαι χωρίς αυτά...
Φοβάμαι χωρίς εσένα...
Φοβάμαι χωρίς εσάς...
Γιατί ο δικός μου Ήλιος ανέτειλε και έδυε με εσας...

Και περιμένω, σαν τα παραμύθια, να χτυπήσει η πόρτα και ξάφνου να είσαι στο κατώφλι μου και να μη φοβάσαι, γιατί σου φτάνει να έχεις εμένα δίπλα σου και εγω εσένα και όλα να είναι παλι καλά...μα έπαψα απο καιρό να ελπίζω γιατί στο παραμύθι αυτό φαίνεται πως πίστεψα μονο εγώ.
Και δε θέλω να είναι αλήθεια αυτό, απλά δε θέλω.  

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Ουφ και πάλι ουφ

Είναι όμως ρε παιδάκι μου, απίστευτα χαζό αυτό που γίνεται, μα γίνεται. Να υπάρχει αυτή η όρεξη να βοηθήσεις. Να είναι τόσο μεγάλη που παράλληλα να παρακινεί και εσένα να βοηθηθείς! Δε ξέρω αν υπάρχουν μέτρα, σταθμά και όρια σ αυτό που λέω και κρίνω, κατά προσωπική ομολογία πάντα, πως ειναι υπόθεση καθαρά προσωπική, για την υπομονή και την επιμονή λέω.
Ξεκινάω λοιπόν Τετάρτη μετά του νοσοκομείου βεβαίως βεβαίως και χωρίς κράξιμο σήμερα να προσπαθώ να βάλω τα πράγματα σε μια θέση.
Αύριο πρωι, αιματολογικές και μετά Πρόνοια να ρωτήσω κάτι λεπτομέρειες για το επίδομα-που κάνε Παναγία μου (τι να πρωτοκανεις και εσύ μεγάλη η χάρη σου)-να το δικαιούμαι για να πάρω μια ανάσα. Ξαφνικά μετά απο χρόνια δουλειάς και μαλιστα σκληρής, να φτάνεις ν αγωνιας πως θα πληρώσεις τα φάρμακα σου που που ειναι και ζωτικής σημασίας δε πίστευα πως θα ζορίζομουν να καλυψω, έγινε όμως και όπως λεμε Αυστραλιστι...when life gives you lemons...
Ξεκινάμε λοιπόν με αυτά αύριο Πέμπτη και έχει ο Θεός.
Κατά τ άλλα λιακάδα γι άλλη μια μέρα και Happy B Day little sis!!!!!και ησουν μόλις 6 οταν έφυγα για το πανεπιστήμιο και τώρα 21! Πόσα χρόνια. ..και άλλα τόσα να ναι ακόμη πιο καλα ναι?
Πακεταρα τα playmobil ευλαβικά και τα ετοίμασα για τη μεγάλη μετακόμιση (!)...όταν. ..δε μου πάνε και σ αυτό το θέμα καλά τα πράγματα! Μα τωρα που θα κατέβω για τις γιορτές επιβάλλεται να μιλήσω της Νανσυς.Το αποθεματικό γράφει μολις 147 € και απο αυτά χρειάζομαι για εξετάσεις και εισιτήρια. Ουφ και πάλι ουφ ...

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

και τ άστρο έπεσε

Κοντοστάθηκα βγαίνοντας απο τ αμαξι...
-πηγαίνετε θα σας προλάβω, είπα!
Είχα καιρό να νιώσω όμορφα κοιτώντας τον ουρανό και σήμερα, ω, σήμερα τ άστρα ειναι τόσο όμορφα ,τόσο αληθινά σαν ψεύτικα. ..χα χα...αληθινά σαν ψεύτικα!
Κάθισα λίγο στα σκαλιά και χάθηκα ανάμεσα στους αστερισμούς...
Έχεις δει τη διαφήμιση της ΙΚΕΑ?ναι αυτή με τις κρεββατοκαμαρες λέω.έχει το κρεββάτι μ.., αυτό που "αρνείται" το είναι μου να κοιμηθεί μήνες τώρα...πόσο το αγάπησα αυτο το κρεββάτι σκέφτηκα, όπως το μαχαίρι επαληψης του βουτύρου και το τενεκεδενιο λαδερο της Ρίτσας, τη λαβιδα μου "για όλες τις δουλειές", τον καναπέ που άπλωσα τα όνειρα μου, τα χελωνονιτζακια μου, τα πολύχρωμα μαξιλάρια και τα καδράκια με τις φωτογραφίες.τ αυτοκίνητο που ταξίδεψε της αγωνίες μου και πολλά άλλα. ..αψυχα γεμάτα ζωη...
...τη δική μου!
Αν μπορούσα να καταλάβω....
Αν μπορούσα να διώξω όλα τ άσχημα. ..
Αν μπορούσα να φερω πίσω την Αγάπη στην καθημερινότητα μου πάλι...
Ζοριστηκα σήμερα πάλι...δεν έχω αποφασίσει ουρανε μου τι θα κάνω ακόμη, και ας λένε πως δεν είμαι έτσι εγώ, μήπως επειδή δεν ήμουν έτσι εγώ έπαιξαν μαζί μου?
Θύμωνω, θυμώνω για δυο λόγους...έναν μαύρο και έναν καφέ...και τίποτα μα τίποτα δε διορθώνει το κακό και τον πόνο. ..
-έλα Ρου, τι περιμένεις?
Δίκιο έχουν τι περιμένω? Να πέσει τ άστρο και να κάνω τί? Ευχή? Μα τι να ευχηθώ.παω μέσα πριν χάσω και αυτά που έχω ακόμη ή αυτους που έμειναν. ..
Γύρισα την πλάτη και τ άστρο έπεσε. ..ίσως την επόμενη φορά. ..

Imagine...

Imagine...

Το βράδυ να ξυπνάνε τα παιχνίδια και να μας προσέχουν που κοιμόμαστε ζώντας παράλληλα μια λιλιπούτεια Ζωή, στις γλάστρες, τα δέντρα και τους κήπους μας να ζούνε νεράιδες και ξωτικά και τ άλογα των στάβλων το βράδυ ν αρματώνονται για τους πρίγκιπες και τους τενεκεδενιους πολεμιστές, στη θάλασσα ιππόκαμποι να τραβάνε κοραλλένιες άμαξες που κρύβουν μέσα τους μικροσκοπικές γοργόνες και μικροσκοπικά λαμπιόνια να φωτίζουν τη πλάση...

Πολλοί από εσάς θα πείτε. ..ας πείτε ότι θέλετε. .για εμάς τους άλλους όμως για φαντάσου. ..να είναι αληθινό όντως?
Imagine έναν πιο όμορφο κόσμο...
Καλύτερους ανθρώπους ...
Αξίες για τις όποιες ακόμα παλεύουμε. ..
Και ιδανικά στα οποία ακόμη πιστεύουμε. ..
Χαμόγελα...Αγάπη...ΟΝΕΙΡΑ


...για φαντάσου!


Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Οσα φέρνει ο χρόνος...

Τελικά υπάρχει λόγος που κάθε πράγμα γίνεται...στον καιρό του!
Σαν να σε προφυλασει ας πούμε μια ανωτερα δύναμη απο κάτι που ενδεχομενος να μην έχει έρθει η στιγμή να αντιμετωπισεις και έτσι δημιουργει ας πουμε,την "καταλληλη στιγμή"...
...αν και μεταξύ μας...για μερικά πραγματα είτε δεν υπάρχει η "καταλληλη στιγμή" είτε απλά όποια στιγμή και αν γίνουν...δεν υπάρχει η καταλληλη...απαιτουμενη...ιδανική...ψυχραιμια για να τ αντιμετωπισεις...
οπότε απλά σου δίνει χρόνο για να "ξεθυμανει ο θυμός"...τέτοια υπερβολη ενα πράγμα!
Το λοιπόν να μαστε ένα χρόνο μετά...
Πολλα αλλάξανε και πρώτα απ όλα εγω!
Καλη ή όχι ,η αλλαγή,αυτή είναι...αυτή Είμαι!
Αηδία να πω;
Θα πω...
Δε ξέρω αν νιώθω ΩΡΑΙΑ επειδή ειχα δίκιο...
Μηπως άραγε το οτι έχω και είχα δίκιο, δικαιολογει τ αδικαιολογητα;
Μηπως κάνει τη ξεφτίλα μικροτερη;
Βέβαια και όχι...
Μακάρι να τα επιβεβαιωνα νωρίτερα...δε θα έχανα ενα χρόνο...δε θα έχανα τα μικρά...δε θα έχανα οσα ΑΓΑΠΩ!γι αυτά θυμώνω!
Το ύφασμα φαινόταν απο την αρχή...εγώ εθελοτυφλουσα!
Αρκετά.
Ένας χρόνος μετά μετρα πληγές...που επουλωνονται...
Θέματα που.. ψάχνουν λύση!
Ανθρωπους που ξεσκαρταρισα και χαιρετησα με χαμογελο γιατί απλά ετσι μου αρμόζει!
Την Υγεία μου να ειναι το Α και το Ω μου!
Καινουργια πρόσωπα που μου χάρισαν χαμογελο εκεί που δε πίστευα πως μπορω να νιώσω πάλι!
Δυσκολιες που...ξεπερνιουνται!
Αναγκαία ταξιδια...
Οικονομικα εμπόδια...
Χαρτουρες...διαδικασιες...διαδικαστικα...δικηγόροι και γιατροί!
δε λέω πως θα είναι εύκολο...
...μα δε σκοπεύω να χάσω αλλο χρόνο!
Για ποιόν;