Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Όχι δε το πιστεύεις. ..



Ξέρω καθαρά πόσες μέρες πέρασαν...οχι δε τις μετράω, είναι όμως που δε μπορούν να σβηστούν απο μέσα μου, ριζωσαν εκεί και πεισμωσαν και βάλθηκαν να μου τα κάνουν όλα ζόρικα.

Και δεν άφησα ΚΑΝΕΝΑ ν ανακατεύτει , παρά πήρα το χρόνο μου, σκέφτηκα, έκρινα, διασταύρωσα, συγκρινα, θύμωσα, έλυσα, απόρησα, απογοητεύτηκα, δικαιώθηκα...αν εξαιρέσεις κάποιες κουβέντες που έκανα με το Δημήτρη που είναι "ξένος" τα κράτησα όλα για μένα.
Ως σήμερα.

-που είσαι?
-γύρισα και τεντωνω το κορμί μου.λεω να 'ρθω κατα τις 19:30
-ναι αμε...
-ν αραξουμε
-έξω θέλω
-ώπα! Εννοείται οτι θες.

Είναι λογικό για κάποιον που με ξέρει πως αν πω οτι θέλω έξω, σημαίνει, βόλτα, μπύρα, κουβέντα. Κάποτε κάναμε βόλτα με τ αμάξι τα τρια μας και τα προβλήματα μας ήταν χαζά, τώρα που ο άλλος ξενιτευτηκε μείναμε τα δυο μας, αλλά δε παραπονιέμαι, ξέρω πως θα του τα προφτασει τα νέα ο κροκοδειλος του άλλου και πως θα τα συζητήσουμε σαν να ειμασταν και οι τρεις.

Λύθηκα.μίλησα. άκουσα.το πιο σημαντικό απ όλα είναι πως άκουσα γιατί είμαι συνήθως ξεροκεφαλη και αν πληγωθω δεν ακούω κανέναν, ούτε εμένα, ούτε τη λογική, ούτε τους φίλους. ..την καρδια έπαψα απο καιρό να την ακούω έτσι κι αλλιώς.

Κάποτε ειχα σύμμαχο τον Τόλη, έλεγε εγω μαζί σου, τώρα δεν αξίζει καν να του πω...τι να του πω...άντρας είναι και τα βλέπει ολα αυτά. ..άνανδρα...και εγω το ίδιο, πως να προσπαθήσει ο άπιστος να πείσει την απιστη? Άστο σου λεω..

-και ξέρεις? Είμαι σίγουρη πως τη νύχτα που τράκαρε...
-και Εγώ, αλλά και να μην,το πιστευεις?

The doubts




Τα πρωινά μου ξυπνήματα είναι εδώ και αρκετό καιρό πολύ δύσκολα. Μυαλό και σώμα δε συνεργάζονται όταν είσαι διαβητικός και έτσι ζορίζομαι αρκετά.
Όπως και να έχει, προτιμώ να ξυπνάω έτσι, παρά με τις σκέψεις που ξύπνησα σήμερα.

Όταν ανακαλύπτεις πως έζησες σε ένα ψέμα, δε μπορείς να ξεχωρίσεις ποιες στιγμές ήταν οι αληθινές και ακόμη και όταν κρατήσεις κάποιες που σου φαίνονται αληθινές(βάση αποδείξεων δηλαδή)ακόμη και τότε...αμφιβάλλεις.

Δε θέλω να μιλήσω για τίποτα απ αυτά γιατί απλά δεν είμαι άνετη ακόμη να το κάνω. Ξέρω όμως πως είχα βάλει την Ζωή μου σε μια τάξη και έγινε αυτό και δε ξέρω πως να το αποβάλω, δε μου κάνει καλό, όλο αυτό δε μου κάνει καθόλου καλό.

Και δε μου κάνει καλό γιατί η αμφιβολία υπάρχει μόνο όταν δε ξέρεις την αλήθεια. Και η αλήθεια όσο και αν πονάει είναι αυτή που θέλω. Το λοιπόν αν κάποιος θέλει να τον συγχωρέσεις ας πούμε, ξεκινά από αυτό.

How about telling the truth once?