Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Τα δυο πρόσωπα του καθρεφτη

Τα μαλλιά μου δυναμώνουν πάλι...
Ενας μήνας και δέκα μέρες πέρασαν και η καρδια μου δυναμώνει κάθε μέρα...
Ο Φώτης ανησυχεί και προσπαθεί να μου ελαφρώς έξι τις ευθύνες σε αντίθεση μηδαμινές προσπάθειας να μου σπάσει τα νέυρα...
Έφυγαν για το ταξίδι της χρονιάς...
Εχθές,μαζι με τον Κώστα.

Εχω λοιπόν δέκα μέρες μπροστά μου χαλαρές για να τελειώσω με τα διακοσμητικά της Αξιόκερσας ,που έιμαι ήδη σε καλό ερχομό και έπειτα απο τρείς αχρίαστες συναντήσεις μας άπλωμα για να μου πεί...
"Αναβάλονται ολα για τις εννία του Φλεβάρη"
Ετσι εχω ελεύθερο χρόνο χωρίς γραφείο ,meeting,γκρίνιες,νησι...

Κατέβηκα στο υπόγειο.
Σκέφτηκα πως πολλά αγαπημένα μου πράγματα σκονίζονται εκεί κάτω χωρίς λόγο και ειδικά τα βιβλία μου...
Μετά είναι και τα πράγματα του Άκη και της Στρατίας που απλά τοποθετήθηκαν εκεί πρόχειρα...
Προσωρινά...
Τίποτα πιο μόνιμο του προσωρινού δε λένε?
Ετσι ειναι...

Πίστευα θα έιναι εύκολο.
Μεταξύ μας δυσκολεύομαι να συνηδειτοποιήσω πόσος καιρός πέρασε...
Τρια χρονια λέω...
Και ακόμη είναι τόσο δύσκολο.
Όλα τα πράγματα ειναι εκεί και αυτα που με τρομάζουν ειναι οσα εχουν αν κανουν με τα μικρά.
Αυτός δε με αγγίζει κάν πια,δε μου κάνει κακό.

Ένιωσα κούραση ,ζαλάδα και ανέβηκα στην κρυψώνα μου...εκανα μια βολτα τα ματια ενα γύρω στο δωματιο που λένε...και είδα μονο εμενα,δικές μου φωτογραφιες,μονη μου...
Έκατσα μπροστα στον καθρέφτη και είδα τα δυο πρόσωπα ...
Ενα αυτο που βλέπει ο κόσμος και ενα αυτο που βλέπει αυτος...
Και αυτο που βλέπει αυτος φωνάζει και κλαίει...
Κλαίει...
Και τα υπομένει ολα μόνος του,αφήνοντας τους αλλους εξω απο ολα ,για να μην τους στεναχωρήσει...

Και πονάει μα φοράει ενα χαμόγελο τ´όσο μεγάλο για να τους κάνει ολους χαρούμενους και ίσως ετσι κρύψει την δυστυχία του..τη μοναξιά της ψυχής του,την ανήμποροι απ της υγειας του...
Και λεει πως μπορει να τα καταφέρει...
Και ας μη μπορει...
Οφείλει το λιγότερο να προσπαθήσει...
Για το αλλο πρόσωπο του καθρέφτη...

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Αρχή...

Να μαι πάλι...

Μπροστά στο λάπιτόπιον μου να μπερδεύω τους τόνους...
Η εναλλαγή καθημερινά μεταξύ ios και windows με ζορίζει...στον τονισμό μωρέ μονάχα...
Οκ, δε παραπονιέμαι πάλι ...
Χμμμμ, οκ, Σάββατο απόγευμα και ξέρω πως σας έλειψα...μεταξύ μας...και εμένα μου έλειψα...

Σήμερα το birthday girl είναι η γιαγιά μου...
 (τώρα αλήθεια αυτήν την εποχή κάθε μέρα κάποιον γιορτάζουμε...
ξέρω τι θα πείτε...
είναι απλά υπέροχο!!!!!)
Χα χα χα...απλά σ ευχαριστώ θα της πω,ξέρει εκείνη,για όλα...για όσα...

Ο χρόνος μας άφησε με πολλά καλά και κακά,αλλά σε ποιον δεν το κάνει?
Και για να μην γίνει κλισέ αυτή η κουβεντούλα μας ...δε θα σας πω κανένα από αυτά...
ίσως μονάχα αυτό...
έχουμε έναν μπέμπη και μέχρι τον Ιούνη θα έχουμε και την μπέμπα...
Σε αυτό μόνο θα εστιάσω...
Στον μικρό που δε χορταίνω να κοιμίζω στην αγκαλιά μου και την μπέμπα μας που περιμένουμε όλοι με χαρά.

Ω,πραγματικά αγαπώ το γραφείο μου...
Ο Γιώργος παίζει στα πόδια μου και εγώ εργάζομαι από το σπίτι λόγο της κατάστασης...
Για λίγο θα είναι λέω μωρέ... 
Τέλος του μήνα θα είμαι Κωνσταντινούπολη και τρέχω να προλάβω προθεσμίες...
αλλά μ αρέσει στ αλήθεια...
Την έκθεση της Σερβίας δεν την προλαβαίνω και με χαλάει λιγάκι γιατί ήθελα πολύ να συναντήσω έναν φίλο καλό...μετά σκέφτομαι πως θα βρεθούμε πάλι το καλοκαίρι και χαμογελώ...
Χαμογελώ.

Αυτά γι αρχή...
Πρέπει αν ξεκλειδωθώ και πάλι...χα χα...έτσι μου λέει...
Και κάθε αρχή και δύσκολη,λένε...