Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Cleaning closets

Οι Κυριακές στο πατρικό μου υπήρξαν πολύβουες  και πολυκοσμικές απο αναντάμ μπαμπαντάμ ,όπως συνηθίζουμε να λέμε εδώ..
Αυτή την Κυριακή λείπουν οι Ξανθιώτες αλλά την θέση τους πήραν οι φοιτήτριες φίλες της μικρής που -ευτυχώς για μένα- κάνανε κατάληψη στο δωμάτιο μου και έτσι κοιμήθηκα ,γι ακόμη μια φορά στον καναπέ.
Ξέρω,περίεργες ακόμη επιστροφές...

Μετράω τρεις μερες που επέστρεψα μετά από 4μήνες απουσίας και προσπαθώ να εγκληματιστώ για το λίγο που θα μείνω..αύριο εχω εκκρεμότητες να τακτοποιήσω με την δουλειά ,να πιω ενα καφέ με τον Φώτη για τις λεπτομέρειες και την Τρίτη αναχωρώ για Θεσσαλονίκη πρωι πρωι για να προλάβουμε το νοσοκομείο.

Κοιτάω δεξιά και αριστερά και δε ξέρω απο που ν αρχίσω.
Τι να πρώτο πετάξω και τι να κρατήσω.
Οι φωτογραφίες ακομη με ζορίζουν αλλα το μόνο σίγουρο ειναι πως κρατάω του Ζ και της Ν κάτω απο το μαξιλάρι και το "κουτί της Αλήθειας " κάτω απο το κρεββατι ...μου!
Οσο χαζό και αν ακουστεί δε τον νιώθω κρεββατι μου και θέλω να το ξεφορτωθώ...οπότε το βάζω στη λίστα με τα "άχρηστα"!

Οι ντουλάπες ειναι το βασικό θέμα,οι κούτες με τα αδιάφορα,με τα άχρηστα,με τα δικά του,με οσα πρέπει να επιστρέψουν και τα αλλα,τα σημαντικά που - θέλω -να επιστρέψουν.
Πρώτη αλλαγή ήταν οι κουρτίνες.
Χαρούμενα χρώματα ξανά μετά απο καιρό για να μπορέσω να εγκληματιστώ παλι,να νιώθω άνετα τον "χρόνο της αποθεραπείας" οπως λέω.
Στις  2/9 επιστρέφω στο νησι για τον γάμο και μετά δε ξέρω πόσο θα μείνω,ποτε θα 
έρθω,για πόσο,πότε πάλι κλπ.

-Δε με κορόιδευεις εμένα,μου είπε η Λένα στο αυτοκίνητο,η θλίψη θαμπώνει τα μάτια σου.

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη σιωπηλά,έχει δίκιο,αλλά ο χρόνος θ αλλάξει τα πάντα σιγά σιγά.
Και το σιγά σιγά, αργεί πολύ ακόμη?
Δραπετεύω απο τις παρέες ακόμη και τώρα...
Χαιρέτησα τη Λένα ,πήρα το δώρο μου ανα χείρας και μπήκα στο σπίτι.
Πήρα μια ανάσα βαθιά και μετά φωνές...

-Ρου γύρισες,μας έλλείψες ,πως πέρασες, πως νιώθεις...
αγκαλιές,φιλία,φωνές...πίεση,άγχος...
Ουφ,έκλεισα την πόρτα και ακούμπησα το κεφάλι στην πόρτα...
Πέρασε και αυτό.

Κι η ντουλάπα ηταν ακομη εκει και με περίμενε...
Χαμογέλασα...
Ναι ρε,δε μπορείς ν αποφύγεις το κακό,θα σε βρει...
"Starlight..."
Ο Φωτης καλούσε...
Τι ανακούφιση...
Πόσο μου λείπεις ρε,ακόμη και να τσακωνόμαστε,ζούμε μια άλλη ζωή...
Μια καινούργια.
Με το Μαράκι,με τη Ρένια και τον Τζιμμυ και τα φτερά και τον Βάγγο μου και την Κέλλυ και όλους.

Αυτό το παντελόνι και το πουκάμισο,δε θέλω ακόμη να τα πετάξω...
Ναι θα τα κρατήσω σε μια γωνιά.

Ρ.

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Απο...λογισμός!

Ο χρόνος που έχασα...
Το κλάμα που έριξα...
Οι άνθρωποι που ζόρισα...
Αυτοί που με πρόδωσαν...
Όσοι έφυγαν και όσοι έμειναν...
Όσοι γνώρισα και κράτησα...
Άλλοι που ηρθΑν και έμειναν ..
Όσους έδιωξα με χαμόγελο...
Τα μικρά και το κενό που δε κλείνει...
Το νησι που με δέχτηκε...
Η δουλειά που αγάπησα...
Οι ώρες που επένδυσα...
Οι αποτυχίες ...
Τα λάθη που εκανα μα και οσα διόρθωσα...
Η κούραση που νίκησα ...
Η απογοήτευση σε πρόσωπα ...η αληθεια το ψέμα...
Οι καλεσμένοι μου...
Η κυρα Μαρίνα με το βασίλειο της και τα σεντόνια της...
Ο Πάνος με την κουζίνα του...
Ο Κώστας με το κορίτσι του...
Η Κέλλυ και τα βραδια μας...
Η Ελο με την Αννουλα...
Η κομπλεξάρααααααααααα...
Τόσοι που ήρθαν  και έμειναν,είτε για λίγο είτε ίσως για παντα...
Ο Φωτης...
Η Μαρία , ο Βαγγος ,η Ρένια ,τα φτερά ,ο Τζιμμυς...
Ο έρωτας ...
Τα βραδια ...

Οσα και αλλα τόσα δε καλύπτουν το κενό.
Ζ και Ν χωρίς εσάς μισή.
Και θέλω να μη κλαίω πια.
Φτάνει πια ο πόνος.

Ρ.

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Σεπτέμβρης

Φθινοπώριασε λοιπόν...
Ανυπομονώ να τελειώσουν οι διακοπές σας για να ξεκινήσουν οι δικές μου...
Οι Αυστραλοί με περιμένουν στο σπίτι και εγώ ειμαι μια θάλασσα μακριά...
Μια θάλασσα μακριά...
Μακριά...

...

Φθινοπώριασε και αυτό σημαίνει Σεπτέμβρης...
Οκτωβρης...
Ένας ολόκληρος χρόνος...
Τρέμω...

Η κίνηση εχει σπάσει αλλα η κούραση πιο μεγάλη απο ποτέ.
Απο τη μια ξεχνιέμαι και απο την άλλη δε μπορώ να ξεφύγω...
Δε ξέρω τι θα κάνω ακόμη,η πρόταση υπάρχει αλλά δε ξέρω αν θέλω πια...
Εξάλλου το 'φεύγα' το αγαπούσα παντα πιο πολύ...
Το αγαπούσα πάντα πιο πολυ...
Το αγαπούσα πιο πολύ...
Το αγαπούσα...
Πιο πολύ!
Σεπτέμβρης.

Νεύρα απο όλους...
Εγω αλλού...αλλιώς...άλλη...
Κουρασμένη αλλα κρατιέμαι ακόμη...
Κρατιέμαι ακόμη αλλά...
Να,έτσι ο νους μου κολλάει απο όλα...σε όλα...και δε ξερω πια τι ειναι πιο δύσκολο...
Πέρνω άλλη μια ανάσα και τρέχω ν απαντήσω το τηλέφωνο...
Σκέφτομαι που θα με βρείτε ο Σεπτέμβρη..
Ωπ,μπήκε ο Σεπτέμβρης...
Καί ειμαι ακομη εδώ...

Ρ.